Ja, weer een blog over seks. Het is een van de dingen die terug blijven komen in mijn leven en die toe zijn aan een grondige zelfanalyse. Seks is voor mij een vorm van aandacht krijgen, me geliefd voelen, genieten van het feit dat iemand zich inzet om mijn behoefte te bevredigen. Genieten van de waardering die seks me regelmatig oplevert. Dit kent een schaduwkant, namelijk dat ik ook sterk het idee heb dat ik de ander moet bevredigen, in ruil voor mijn genot. Het idee dat te ‘moeten’ doen is bijzonder weinig opwindend. Andere schaduwkant van het aandacht krijgen is dat het niet altijd het type aandacht is dat ik echt nodig heb en zou willen. Het is voor mij vaak makkelijker seksuele aandacht te geven, in de hoop daar seksuele aandacht voor terug te krijgen dan vriendschappelijke aandacht te vragen.   

Eerst een stukje dat niet helemaal af was van 30 november: Vroeger, toen ik nog een vrij klein meisje was schijn ik behoorlijk gelijkmatig te zijn geweest, redelijk opgewekt qua humeur, zelden boos, zelden verdrietig, maar ook zelden echt blij. Het deed mijn ouders deugd. Ik was een lief en makkelijk kind. Tijdenlang heb ik gedacht dat ik daarnaar terug moet keren. Mijn ene ouder is ongelofelijk gelijkmatig qua stemming, apathisch is overdreven maar het gaat wel een eind die richting, althans voor zover ik dat kan zien. De stemmingswisselingen van mijn andere ouder heten een aandoening. Het leek mij handig om te proberen de stemming van mijn ene ouder na te streven.
In een gesprek over het vervolg van therapie merkte de therapeut op dat de bedoeling van groepstherapie zou zijn dat ik erachter kom dat ik jaar in jaar uit de ene week vrolijk kan zijn, de andere week kan huilen omdat het zo slecht gaat, de week erop geirriteerd ben dat ik naar de verhalen van andere moet luisteren, de week daarop gefrustreerd dat ik het moeilijk vind zelf wat te vertellen, de week daarop sociaal met andere meedenk en dat mensen mij blijven waarderen. Ik ben namelijk chronisch ontevreden over contact met anderen en eigenlijk heel snel bang voor anderen. Het is een patroon om te proberen anderen te vriend te houden.

11 december: Weer wat nieuwe inzichten, ik liep een tijdje rond met het idee dat ik eens in de zoveel tijd wel vervelend mocht zijn tegen anderen door de waarheid te vertellen en ze lastig te vallen met met zorgen en ongelukkigheid. Het besef begint nu zo’n beetje in te zinken dat mensen dat oprecht niet vervelend vinden als ik ze wat meer persoonlijks vertel, ze waarderen het juist. Terwijl ik stapje bij beetje allerlei kanten van het moeizame sociale patroon dat ik heb probeer aan te passen ben ik nu weer op een nieuw niveau. Ik bekijk mezelf nu positiever maar nog wel vanuit het gezichtspunt van iemand anders. Het beeld waar ik aan probeer te voldoen is wel beter en prettiger (behalve belangstelling tonen hoort bij het beeld nu ook op een bepaalde manier aandacht voor mezelf vragen) maar ik waardeer mezelf wel alsof ik nog altijd vooral anderen een plezier aan het doen ben. Dat houdt me kwetsbaar, ik besef dat ik richting een staat moet waar het vooral belangrijk is wat ik goed vind. Nu nog in mijn hoofd zo’n fantastisch uitgebalanceerd patroontje kweken dat ik mezelf meestal goed vind als ik doe wat goed is voor mezelf.

Eerst een ander stukje dat ik eigenlijk al eerder wilde plaatsen en toen verbazing had genoemd. De therapeut zeg vaak best nuttige dingen, afgelopen dinsdag het volgende. Het is niet normaal en niet goed om voor andere mensen te zorgen. Ik raakte eerst compleet in de war: ‘ja maar, het is niet goed om niet voor mensen te zorgen en nu is het ook nog eens niet goed om wel voor mensen te zorgen, wat is dan nog wel goed?’ Als je wel voor andere mensen zorgt verdien je een lintje, is dat fantastisch, het is bonus maar in principe is het niet normaal aldus de therapeut. Normaal is dat afwisselend de een en de ander wat vertelt, zonder echt te zorgen. Ik dacht dat klinkt als wat iemand anders zou vinden als langs elkaar heen praten maar het klinkt wel veel comfortabeler. Een handig nieuw idee in mijn hoofd kortom.

Ik weet niet hoe ik het allemaal precies gedaan heb maar ik voel me nu alweer 3 dagen beroerd. Ik beweeg alleen nog maar om te eten, drinken, slapen en voor (kans op) seks. Ok en ik studeer nog een beetje. Denken over goed en kwaad heb ik op magische wijze weer uitgeschakeld, de frontale cortex dus, als het aanstaat voel ik me toch sowieso naar dus dat het uitgeschakeld is is ergens een opluchting, aan de andere kant voel ik me niet meer zo menselijk, beetje zombie. Ik betwijfel ook of het erg bevorderlijk is bij het feit dat ik nu heel hard moet leren. Met beetje fatsoenlijk eten en genoeg drinken probeer ik te voorkomen dat ik m’n hele geheugensysteem naar de haaien help.
Ik kan sociale situaties geloof ik niet zo goed handelen, wat doe je met een geweldige ervaring die niemand snapt, hoe ga je om met dingen die je wel wil vertellen maar waarvan je niet wil dat ze doorverteld worden, wat doe je als je iemand nog te leuk vindt en diegene wel elke keer tegenkomt en je dan schaamt dat je diegene nog leuk vindt, wat doe je als je niet helemaal hebt doorgegeven dat je ook thuis eet en later tegen je wordt gezegd dat we best samen hadden kunnen eten, nadat je maar gewoon weer boodschappen bent gaan doen voor jezelf, hoe ga je om met vrienden die allemaal een relatie hebben en daar an sich gelukkig mee zijn terwijl ik daar eigenlijk ook naar verlang maar in plaats daarvan een emotioneel chaotisch vrijgezellenleven leef. En de angst mogelijk een 3 voor opdracht te hebben gekregen die voor 30% meetelt. En de extreem pijnlijke herinnering die door anderen wordt opgehaald, die ik eruit heb geknald maar waar ik niet verder over praat. Waarna ik me schuldig voel over dat ik dat gezegd heb en wat dat voor iemand anders gaat betekenen. Sowieso het feit dat ik me over alles schuldig voel begint me een beetje de keel uit te hangen. Het maakt dat ik helemaal niks meer wil doen en alleen maar dood wil. Maar ik blijf maar leven dus moet ik er toch maar iets van zien te maken.         

Soms blijkt deze weblog het enige archief te zijn van mijn ervaringen. Als ik wil terughalen wanneer iets plaatsvond bijvoorbeeld. Hoewel dat misschien niet de beste reden is om weblogs te schrijven geef ik toe dat het deze keer meespeelt. Het derde avontuur alweer heeft plaatsgevonden en ja ze worden nog steeds beter ook. Over de tweede heb ik niet geschreven. Die was ook bijzonder, tamelijk onverwachts en begon in de publieke ruimte. Niet iedereen vond het even fantastisch maar ik denk er met heel veel genoegen aan terug. In een tijd dat ik wel wat meer lol kon gebruiken. Dit type avontuur hoort niet op normale tijdstippen plaats te vinden, je moet een beetje dronken of stoned zijn of allebei en zo laat dat je niet meer nadenkt. Als je gaat nadenken en gaat rekening proberen te houden met anderen gaat het niet goed denk ik of is het in elk geval minder leuk. Ik vrees alleen dat ik deze keer wel erg weinig heb nagedacht, want m’n gedachten kwamen wel erg hard weer terug vanmorgen. Het hoort geloof ik er voor mij ook een beetje bij dat je ervoor teveel andere dingen doet, de dag verloopt volstrekt normaal, ik ren een beetje van de ene afspraak naar de volgende en dan komt zo’n ervaring er nog even achteraan. Dit avontuur was wel geprobeerd te regelen maar kwam uiteindelijk toch nog als een verassing. Wel een waar ik me nog een paar uur op kon verheugen. Dus met een tas vol dingen die van pas zouden kunnen zijn fietste ik in hoog tempo van de ene afspraak naar de andere. Een beetje voorbereid zijn is echt wel veel beter, het scheelt pijn aan mijn ogen. Dat men vermoedde dat ik ging werken was weer een minder prettig idee maar maakte de tocht erheen wel extra apart. Ja en dan ben je er, weet je eigenlijk wel wat er gaat gebeuren maar moet het op gemak stellen nog ff plaatsvinden. Gelukkig werken daar goede tvseries en een matige hoeveelheid drank goed voor. De outfit voorbereiding bleek prima. Even voorkomen dat het alsnog een publieke aangelegenheid wordt en dan gewoon doen. Gekke dingen gebeurt, gelachen, genoten en dan gewoon tussendoor ff beschaafd een bakje thee doen. En daarna dan ook gewoon slapen en de volgende middag na voldoende slaap gewoon weer beetje verder. En dan nog uren blijven, gewoon andere dingen doen in een wat ongebruikelijke outfit. Dan de ongebruikelijke tocht weer terug en verder met de rest van het leven. Het avontuur bij vlagen opbiechtend. Maar de meeste mensen kunnen zich het zo slecht voorstellen dat ze het eigenlijk niet echt helemaal willen weten. Ik kan moeilijke alle weirde details kwijt, dus vertel ik ze hier maar even beetje uit hun context.   

Hoewel mijn weblog al vol staat met sombere verhalen pak ik het bloggen nu toch weer op. Ik durf vrienden en vriendinnen nauwelijks te vertellen hoe slecht het met me gaat en hoewel het internet natuurlijk elke angst waarheid kan laten worden gaat is hier typen misschien toch een goed begin. Nadat ik na een uur huilen in de nacht van dinsdag op woensdag uiteindelijk om kwart over zes wanhopig een vriend belde, kwam ik op zijn aanraden maar weer eens op het plan te gaan bedenken hoe ik mezelf toch in vredesnaam gelukkiger ga maken. Onder heb mom van, als je in je hoofd hebt dat je een moment hebt gepland om erover na te gaan denken, slaap je in elk geval totdat je gaat nadenken beter, omdat je ipv op dat moment nadenken gewoon kunt slapen. Het aantal uren slaap verdubbelde inderdaad voor een nacht. Natuurlijk kon ik het toch niet laten verscheidene theorien los te laten op mijn eigen gevoelsleven, eigenlijk staat het grote plan bedenken voor deze zondag op de planning. Dat wat ik bij psychologiecolleges leer blijkt bijzonder interessant om mijn eigen hersenspinsels mee te analyseren. Algemeen wordt in de colleges gesteld dat het limbisch systeem en in het bijzonder de amygdala verantwoordelijk is voor het emotioneel verwerken van prikkels. De bewustwording van emotie en keuze voor reactie op emotie en keuze van handelen vindt grotendeels plaats in de prefrontale cortex. De prefrontale cortex is bij de geboorte nog niet compleet en wordt opgebouwd uit prikkels van de amygdala. Het limbisch systeem is evalutionair vrij oud, bedoeld voor overleven door vlucht en vecht reacties te genereren en verder straf te vermijden en beloning proberen te krijgen. Ergens, ik vermoed vanaf ongeveer mijn elfde, is het vermoedelijk niet helemaal goed gegaan met mijn idee van waar je in contact met anderen voor beloond wordt en wat straf oplevert. Eeuwige belangstelling heeft zich namelijk in mijn hoofd genesteld als een geweldig goed idee waar mensen ze je sowieso voor zullen belonen, hopelijk in de vorm van mij aardig vinden, contact met me willen en misschien wel belangstelling voor mij tonen. Stoppen met belangstelling tonen zal tot straf leiden, in de vorm van mensen die boos zijn, mij stom vinden en misschien wel geen contact meer willen. Belangstelling tonen kan hierbij moeiteloos ingewisseld worden voor aandacht hebben en zorg geven in het algemeen, al hoeft het zorg geven iets minder eeuwig. Dat ik ergens rationeel prima weet dat dit niet echt een reeele voorstelling van zaken is en bovendien absoluut niet prettig zorgt er helaas niet voor dat het mechanisme verdwijnt. Want een mechanisme is het, een stukje van mijn prefrontale cortex wordt geweldig boos op mijn amygdala als die ervoor heeft gezorgd dat ik even ben gestopt alleen maar belangstelling te tonen en wat over mezelf heb verteld. Dat stukje prefrontale cortex is er namelijk stellig van overtuigd dat mensen niet zoveel van mij willen horen en vooral graag zelf willen vertellen en dat contact met mensen op die manier inrichten voor mij het minste schade oplevert of de meeste kans op leuke contacten. De oorzaak van dit mechanisme kan ik vrij direct aanwijzen, maar daar maak ik met de betrokkene al vaak genoeg ruzie over, dus daar wil ik hier niet al te ver over uitwijden. Clou wordt dus om dat stukje prefrontale cortex een stukje minder actief te krijgen. Gelukkig is de amygdala aardig overeind gebleven onder de klappen van de prefrontale cortex. Ook al vermoord ik intern elke emotie die ik voel, treedt een soort levensmoeheid op die maakt dat ik afleiding zoek ipv dingen kan aanpakken en zijn er momenten dat ik voor mijn eigen leven vrees, die amygdala blijft wel leven. Er zijn van die theorieen dat je je gevoelsleven als een kind moet zien, de veel jongere versie van jezelf, ik heb dat kind proberen te doorboren, dus me dat voorstellen is inmiddels een tamelijk luguber idee. Maargoed, we leven nog. Ik doe hard mijn best om elke keer dat ik gehoor geef aan de goede ideeen van mijn emoties mezelf uitvoerig intern te belonen en trots op mezelf te zijn. Dat ik uiteindelijk toch ‘s nachts iemand heb gebeld die ik voldoende vertrouw vind ik wel goed van mezelf. Dat ik nog steeds maandelijks een gesprek met een therapeut afspreek, ondanks dat dit eigenlijk een therapievrije periode is, geeft me een beetje vertrouwen dat ik op een zekere manier voor mezelf zorg. Dat ik mijn vader heb verteld dat het niet zo goed gaat en hij daardoor extra benadrukt dat ik welkom ben dit weekend is toch een helpende gedachte. Dat ik nu een receptie laat zitten omdat ik moe ben en er absoluut geen zin in heb is ook een mijlpaal, meestal was mijn gedachte bij dit soort dingen: aah zet het nu even door, dan ga je erna leuke dingen doen. Maar het idee van niet naar een receptie gaan waar ik alleen maar leuk moet doen geeft zoveel meer energie dan het idee van even doorzetten. Ik heb niet de verantwoordelijkheid op me genomen van de Raad van Advies, een jaar bestuur was even verantwoordelijk voor de vereniging genoeg, nu moet ik weer de verantwoordelijkheid voor mijn eigen psychische gezondheid op me nemen. Toch vermoord ik emoties nog meermaals per dag, teleurstelling dat een jongen niet met me meegaat naar de mastervoorlichting, irritatie over mensen die inbreken in een groepje en aandacht opeisen en verhinderen dat een vertrouwde sfeer ontstaat, boosheid op wie of wat dan ook, stress over af te maken studeerwerk, zijn emoties en gevoelens waar ik moeilijk mee om kan gaan. Ik ben deze weblog weer begonnen omdat ik het vreselijk moeilijk vind om mensen in mijn omgeving lastig te vallen met mijn problemen. Hoewel ik me vastklamp aan een herinnering waar een vriendin van me (ik heb vreselijke moeite met de term vrienden, omdat juist contact met bekenden voor mij zoveel angst oplevert dat ik mensen vrienden noemen moeilijk durf), maar ze zei dat ze een avond bij mij, waarbij we veel gepraat hadden en ik vrij veel verteld had over dat het niet zo goed ging, gezellig had gevonden. Enkele ogenblikken daarvoor had mijn prefrontale cortex me alweer op mijn donder gegeven en voelde ik me schuldig dat ik zoveel aandacht had gevraagd. Het idee dat, ook al voelde ik me schuldig over mijn gedrag anderen het gezellig vonden geeft me toch een vleugje hoop. Ik heb nu in elk geval maar weer even een begin gemaakt met de wereld te vertellen hoe het echt met me gaat. Misschien dat door het hier op te schrijven het makkelijker wordt er iets over te vertellen, maar de enorme gigantische angst zielig doen verweten te worden maakt al dat ik deze blog met een licht nerveus gevoel ga posten.

Rondtollend in mijzelf, de negatieve spiraal in en de negatieve spiraal weer uit. Leuke dingen, gezellige momenten, afgewisseld met pijnlijke eenzaamheid en gesomber. Zoekend naar manieren om me alleen te vermaken. Ik heb een vergelijkend onderzoek gedaan naar glijmiddel en massage olie. Er blijkt voor 40 euro een liter glijmiddel te koop, dat is toch een stuk voordeliger dan durex play, 8 euro voor 50ml. En de tuinen blijkt een prima bron voor allerlei soorten massage-olie. Ik werk tot diep in de nacht om een protocol af te ronden en iedereen maar zo’n beetje op de hoogte te houden van werkzaamheden. Overdag krijg ik mezelf nauwelijks aan werk, terwijl ik toch echt voor komende vrijdag nogal wat dingen moet doen. Ik krijg spontaan hoge bloeddruk als ik eraan denk dat ik Ban Ki Moon en de president van Korea ga zien en vraag me vertwijfeld af of ik uberhaupt Engels met ze zal durven praten. Verlegenheid en ongegeneerd zijn rouleren. Gewoon regelmatig contact met gelijkgestemden, zou me dat ooit tevreden kunnen maken? Of moet ik mijn energie meer aanwenden voor leren leven met eenzaamheid. Waar ligt toch die balans tussen belangstelling voor iedereen hebben en diepe vriendschap met een enkeling vinden?

Is geluk een doel, of komt het er vanzelf bij. Op weg naar goddelijkheid tref je ernstige demonen. De weg naar de hemel loopt vlak langs de hel. Seks is goed, mooi en fijn, maar kent een keerzijde van walging en misbruik.
Lichamelijke intimiteit zorgt voor sterkere binding en kan tegelijk contact verarmen.
Ik ben nog niet toe aan een passende relatie. Geven en nemen. IJzersterk focussen op het goede, het leuke. Gevoel van verdriet, woede toelaten. Het juiste pad is mistig zichtbaar. Emotie beleven, zonder je emotie te zijn. Kwetsbaarheid. Waar moet ik heen? Onderzoeken en op z’n beloop laten.
Waar wil ik heen? Kan ik daarheen?

Kijk in de spiegel:
Look into my eyes – you will see
What you mean to me
Search your heart – search your soul
And when you find me there you’ll search no more

Don’t tell me it’s not worth tryin’ for
You can’t tell me it’s not worth dyin’ for
You know it’s true
Everything I do – I do it for you

Look into your  heart – you will find
There’s nothin’ there to hide
Take me as I am – take my life
I would give it all – I would sacrifice

Don’t tell me it’s not worth fightin’ for
I can’t help it – there’s nothin’ I want more
Ya know it’s true
Everything I do – I do it for you

There’s no love – like your love
And no other – could give more love
There’s nowhere – unless you’re there
All the time – all the way

Oh – you can’t tell me it’s not worth tryin’ for
I can’t help it – there’s nothin’ I want more
I would fight for you – I’d lie for you
Walk the wire for you – ya I’d die for you

Ya know it’s true
Everything I do – I do it for you

Bryan Adams

Het uiterlijk van andere mensen houdt een groot deel van hun innerlijke strijd verborgen. Maar strijd wordt er geleverd. Vechten tegen allesoverheersende negatieve emoties. Afscheid nemen van iets dat plezierig was en tegelijk pijn deed omdat er nooit volledige overtuiging en overgave inzat. Loslaten betekent opgeven dat er ooit overgave zal komen. Mensen blijken het fantastisch dramatisch te kunnen opschrijven. Knoppen omzetten? Verwacht geen zaligmakende liefde van de ander, hou van jezelf.

Het zijn Slauerhoff’s gedichten, het zijn de nummers van Jacques Brel,
het is huilen om een foto, onverklaarbaar kippevel,
het zijn de dingen die je raken, dat wat je van binnen scheurt,
het is dat waarvan je liever had dat het niet was gebeurd.
Maar waarvan je niet kan bedenken dat het er niet zou zijn,
het is de eenzaamheid, de liefde, het is de angst, het is de pijn.

Het is net voordat je klaarkomt of net het moment erna,
het zijn de steken in je zij wanneer een meisje zegt ik ga.
Het is je vader die je uitlacht als je je weer hebt vergist,
het is herinnerd worden aan de dingen die je niet meer wist.
En waar van je niet meer wou weten dat ze er nog zijn,
het is de eenzaamheid, de liefde, het is de angst, het is de pijn.

Het zijn de borsten van je moeder, het zijn de ogen van Van Gogh,
je kan en wil er niet aan denken maar je doet het stiekem toch.
Het is smeken om vergiffenis als een mooie vrouw je pijpt,
het is huilen van verbazing omdat niemand je begrijpt.
Het is alleen op de wereld, het is alcohol en wiet,
het is de gladiolen of de dood, het is hopelijk dit lied.

Het is een juffrouw bij de kassa die je plots een knipoog geeft,
het is een pedofiele slager die een worstje voor je heeft.
Het is 3 seconden inzicht waar je een leven lang naar streeft,
het is dat waardoor je diep van binnen voelt dat je nog leeft.
En waarvan je niet mag vergeten dat het er zal zijn,
het is de eenzaamheid, de liefde, het is de angst, het is de pijn.

Het is alleen op de wereld, het is alcohol en wiet,
het is de gladiolen of de dood, het is hopelijk dit lied.
Waarvan je niet mag vergeten dat het er zal zijn,
het is de eenzaamheid, de liefde, het is de angst, het is de pijn.

Ernst van der Pasch, Eenzaamheid, 2001.

Tentamen gemaakt, avonden leegte in het vooruitzicht.
Gelukkig is daar NRC.next: 10% van de jongeren is eenzaam. Msn’en kan helpen tegen eenzaamheid, maar hoe meer je msnt hoe groter de kans dat je eenzaam bent en wie zich eenzaamt voelt gaat msnen.
Gevoel van eenzaamheid wordt beinvloed door de waarde van je contacten.
Iemand virtueel tegenkomen kan leeg zijn. Oudklasgenoten ga je niet zomaar aanspreken op msn, in het echt zou je dat misschien wel doen.
Mijn avonden vullen zich niet vanzelf, 2 avonden per week niet kunnen sporten is niet bevorderlijk. Kantoorwerk, ook met mensen om je heen, kan erg duf maken.
Het blijkt verdomd lastig om mensen te vinden op het moment dat je er behoefte aan hebt. Ik heb meer mensen nodig voor mijn gevoel, maar weet niet waar ik ze vandaan moet halen.
Gevoel plan je niet, maar misschien zou het wel moeten.
Ooit verlang ik misschien wel weer naar dit soort lege avonden.

Titel van een verschrikkelijk KRO programma geloof ik. Je bent jong en je wilt wat. Dan wil je niet horen dat je terug de kerk in moet, gezin het allerbelangrijkste is en god lijdt onder jouw zondige leven. Zoiets predikt de verenigingskerk/familiekerk in Amsterdam gebaseerd op de ideeen, via Jezus uiteraard, van de Koreaan Dr. Moon.
Goed leven is moeilijk. Ik denk dat het evolutionair misschien best gunstig was om in god te gaan geloven, als je er vredelievend van wordt tenminste.
Heb uw naasten lief. Dat is moeilijk als je jezelf niet kan liefhebben en denkt dat anderen jou niet liefhebben. Vele gezinnen zijn verknipt, ouders zijn nog veel met zichzelf bezig.
We hebben het niet gemakkelijk en iedereen zoekt zijn/haar geluk. Geloof wordt met cynisme weggehoont  maar een standvastig alternatief lijkt ook niet voorhanden.
Eerst maar de vriendschap en de broer/zus relatie. Zoeken naar je gelijken, uitvinden wie je bent, je eigen emoties onderkennen en ze een goede plaats geven. Het is een begin misschien zelfs een voorwaarde, van goede partner relaties, goede ouder-kind relaties en een comfortabele relatie van jezelf tot de rest van de mensheid.
We netwerken ons suf, met minder dan 25 vrienden op hyves ben je een loser(?!), maar is dat het belangrijkste? De seksuele revolutie heeft tot nog toe ingehouden dat je het vooral met iedereen mag doen die je wilt, maar word je er nou gelukkig van? Dat het best leuk is zal ik als eerste toegeven, is het de allerprettigste vorm van contact, nee dat niet.
Durf weer gewoon een op een contact te maken en uren te praten over wat je bezig houdt, wat je moeilijk vindt, wat je leuk vindt, wat je belangrijk vindt. Sta open voor de ander, sta open voor jezelf.
Durf de rust te nemen en je een tijdje te vervelen om erachter te komen wat je nu echt wilt. Onder de enorme stapel gedachten aan wat zou moeten, ligt zeker weten nog verborgen wat je zou willen.
Dat is de hoop, die ik koester. Zou het lukken, zullen ik en mijn leeftijdsgenoten onze enorme kracht goed kunnen gebruiken? Ik kan alleen maar hopen, ik durf het niet te geloven.

Zomaar wat associaties.
April 2008 werd er een slow sex manifest geschreven. Ondertekend door onder andere Femke Halsema. De discussie blijft doorgaan. Wat moeten we doen met de pornoficering van de maatschappij? Wie mag zich wel en niet en waarom en hoe met seks bemoeien. Verhalen over een zedenpolitie ooit in Nederlands-Indie worden vergeleken met de huidige politiek. Steeds meer jonge meisjes hebben pijn bij het vrijen, jongeren verrichten seksuele handelingen tegen hun zin. De eerste resultaten op google bij de zoekterm ‘porno’ zijn bijzonder weinig verheffend. We laveren tussen vrijheid en preutsheid en vechten tegen beeldvorming.
Zoeken op websites van de overheid naar seks en porno levert weinig op. Ik wilde even klinklare voorbeelden dat verkrachting strafbaar is en kinderen onder de 18 niet in een pornofilm mogen spelen, maar dat moeten we dan maar aannemen.
Enerzijds gaat het Femke Halsema werkelijk niks aan wat ik in mijn slaapkamer precies doe, anderzijds kan de politiek er wel voor waken dat ik in mijn slaapkamer niet denk dat ik een altijd gewillige stoeipoes moet zijn. Mag ik dan niet een gewillige stoeipoes spelen, ja dat dan weer wel, als ik er maar bewust zelf voor kies. Ik vind de term slow sex niet zo tactisch, het klinkt bij mij alsof je alleen maar tedere seks mag hebben. Bewuste seks klinkt beter, ook niet echt opwindend maar toch. Waarom zie je op alle commerciele zenders op dit tijdstip alleen maar gewillige vrouwen die zich aanbieden? Seks heeft iets vulgairs, het is geassocieerd met weerzinwekkende dingen zoals vrouwenhandel, massale verkrachting, illigale gedwongen prostitutie, het werd ooit opgelegd door de kerk om maar zoveel mogelijk kinderen te krijgen. Seksuele vrijheid, hebben we die nu genoeg, teveel of eigenlijk nog steeds niet? Seks is overal, maar is deze seks vrij. Ik zoek naar de speelfilms met seks als hoofdonderwerp om te zien hoe seks daar wordt neergezet. Hoe echt en overtuigend kan geregiseerde seks zijn? Kan porno ooit goed zijn, als het meest prive onderdeel van een relatie ten toon wordt gespreid door een complete cameraploeg? Zou daarom amateurporno zo opkomen? In een wanhopige poging te zoeken naar echte liefde in de porno.
Mensen kijken naar porno en mastruberen, een soort surrogaatliefde. Seks stimuleert genotsgevoel, porno ook, maar porno stompt af. Extremere stimulatie is nodig. Maar het blijft surrogaat. Ik heb mensen van me af geduwd die weigerden teder te zijn. Seks als wederzijdse erkenning voor aantrekkelijkheid, seks als vorm van aandacht. Seks is elkaar genot gunnen. Er zijn genoeg mannen die geil worden van vrouwen die genieten, echt genieten. Waarom is dat dan zo weinig te zien?